ngon trứng `s

Vietnam, veel verhalen over gehoord. Veel goede, maar ook mindere verhalen. Eerst eigen ervaring opdoen om onszelf daarna ervaringsdeskundige te mogen noemen.

Vanuit Laos kwamen we, in de buurt van Sapa, Vietnam binnen. Sapa was dus onze eerste bestemming. Om 7 uur in de ochtend kwamen we na een lange rit in de nachtbus in het nog donkere Sapa aan. Gelukkig stonden hoteleigenaren al te springen om nieuwe gasten. Omdat we met een groep van acht waren, probeerden we korting te regelen, wat uiteindelijk ook lukte. Op de weg naar ons hotel kwam er een zwerm “Black Hmong” vrouwtjes op ons af, compleet in hun traditionele kledij. Er werd ons verteld dat Sapa erg mooi was en dat we dat we dat lopend moesten gaan bezichtigen, met hen! Een lief vrouwtje met een stralende lach en gouden tand, genaamd Mama Susu, vond ons heel lief en gaf ons een mooi armbandje. Later kwamen we erachter dat we ‘gemerkt’ waren en als we een wandeling gingen doen, Susu ons als gids had ‘geshotgund’ (voor lezers boven de 35, dit betekent dat zij ons het eerst had gezien en dus het recht had ons mee te nemen op een tour). Omdat we redelijk gesloopt van de nachtbus waren besloten we een powernap te doen. Drie uur later verkende we het gezellige stadje en hier kwamen we Susu weer tegen. Ze vroeg zich af wanneer we met haar mee wilden. Na wat onderhandelen besloten we de volgende dag met haar mee te gaan. Het was een dagprogramma en we kregen een lunch in een hutje in het dorp waar zij vandaan kwam. We zouden 3,5 uur wandelen en dat leek ons wel voldoende. De volgende dag bleek de realiteit iets anders te zijn. Het was hondenweer, mist en motregen gaf ons 20 meter zicht. Over een bergkam heenlopen is dan ineens niet zo spectaculair meer en we zagen vrijwel niets. Na 4,5 uur wandelen kwamen we uit bij het huisje van haar zus waar we verkleumd (ja het was koud, dat gevoel kenden we niet meer) onze voetjes konden opwarmen bij het vuurtje waar op gekookt werd. De dochtertjes vonden onze lange blonde haren heel interessant en daar hebben ze dan ook een uur mee ‘gespeeld’, auw!

IMG_5965

Nadat we opgewarmd waren en héérlijk hadden gegeten liepen we bergafwaarts, we vroegen ons toch wel af of we al bijna terug waren aangezien ze ons 3,5 uur lopen beloofd had. Beneden in het dal aangekomen vertelde ze ons dat we op de scooter terug naar Sapa gingen. Oja, en we moesten hiervoor betalen. Nadat we Susu even duidelijk hadden gemaakt dat dit niet de afspraak was, vetelde ze ons dat we dan maar terug moesten lopen. Okey prima we lopen wel, hoelang is het lopen? Het antwoord was:”meer dan drie uur”. Goeiedagzeg, dat gingen wij niet doen. Na een hoop gezeur en gelazer (gelukkig hadden we nog niets betaald) kregen we het voor elkaar dat we voor gratis en niets achterop de scooter mee terug mochten. Dat leuke lieve vrouwtje was opeens in een geldwolf verandert, beetje jammer. De dag erna een scooter gehuurd en met een zonnetje was het echt schitterend. Enorm veel rijstvelden tegen de bergen opgebouwd maakte het uitzicht aangenaam. Na Sapa vertrokken we met de nachttrein naar Hanoi.

Met miljoenen scooters in deze stad lijkt het wel een beetje op een bijennest. Verwonderlijk dat we geen ongelukken hebben zien gebeuren. Rakelings vliegen ze langs elkaar heen en negeren alle verkeersregels en stoplichten; een georganiseerde chaos. Probeer in deze chaos maar eens een straat over te steken. De eerste keer hebben we een half uur staan wachten tot er een gaatje was om over steken. Na een half uur kwamen wij erachter dat dit gaatje misschien pas na bedtijd ging komen, dan maar niet oversteken? Naast ons kwam een oudere Vietnamese man staan en zo te zien had hij ook de intentie om over te steken. De beste man wandelde rustig tussen de vijf rijen breed, razende scooters door. Wij hadden verschillende scenarios voor deze meneer in gedachten en de meeste eindigde met een ambulance. Wonder boven wonder kwam de Vietnamese oversteekveteraan zonder kleerscheuren aan de overkant en hij leek niet eens verbaasd te zijn. Nadat we een afscheidsbrief hadden geschreven en ons schietgebedje hadden gedaan, waagde wij ook een poging. Je moet je dus even voorstellen dat je een rijdende massa scooters vanaf de zijkant in loopt. Maar zolang je niet stopt, achteruit loopt of in paniek raakt gaat alles goed. Mooie ervaring. Vanuit Hanoi gingen we naar Halong Bay.

Een ontzettend mooi stukje Vietnam, maar omdat de halve wereld dit mooie stukje Vietnam wil bezoeken is het een beetje te overbevolkt geraakt. Helaas verliest het dan een beetje haar ongerepte, natuurlijke charme. Halong Bay betreft een paar duizend eilandjes die als stijle rotsen uit het water omhoog steken. Deze jungleachtige eilandjes zijn ontstaan doordat een mega draak boos was en met z’n staart het land aan stukken sloeg, aldus de Vietnamese geschiedenisboeken. Samen met een paar honderd andere toeristen hebben genoten van de ‘ravage’ die hij heeft aangericht. Magisch, als je hier in je eentje in een fluisterbootje zou ronddobberen… Vanaf Halong Bay vervolgden we onze reis via Hanoi naar Hué.

IMG_6056

In Hué hadden we een van de mooiste hotelkamers van onze reis voor 7,50 per nacht, alles er op en er aan! Zoals we bijna in elke stad doen, huurden we ook in hier een scooter om de omgeving te verkennen. Hué is een culturele stad met veel geschiedenis. Als echte cultuur toeristen bezochten we de citadel, pagoda’s en veel meer moois. Toen we van dit alles aan het bijkomen waren in een Japans restaurant kregen we te horen dat er een typhoon op Vietnam af raasde. De typhoon genaamd Nari kwam over drie dagen aan land in Da Nang. Die kant moesten wij nou net op.

IMG_6142

Onze volgende stop was Hoi An, dit ligt 20 minuten rijden van Da Nang. Echte stormchasers als we zijn, leek het ons wel een idee om daar voor de storm aan te komen. De weg van Hué naar Hoi An is mooi. De mannen van ‘Topgear’ geloven zelfs dat dit een van de mooiste wegen op aarde is. Het leek ons dus wel mooi om over deze ‘Hai Van Pass’ heen te rijden achterop een motor. Daarom hebben we twee Vietnamese motorrijders ingehuurd om ons rond te rijden zodat wij zelf van het uitzicht zouden kunnen genieten. Helaas was het voorspel van de storm al begonnen en gingen we lekker door de regen en mist over de Hai Van Pass. We begrijpen dat dit met een zonnetje supermooi kan zijn maar helaas moesten wij dit met regen doen, alsnog mooi en tof zo achter op een dikke motor. Voor Topgear liefhebbers hier de aflevering: http://m.youtube.com/watch?v=O1zfuBgCUqY Onderweg naar Hoi An zagen we iedereen zich voorbereiden op Nari; zandzakken op de daken, bomen werden vastgebonden, auto’s op veilige plekken gezet etc.

IMG_6211In Hoi An aangekomen werden we bij een restaurantje afgezet en vanaf daar besloten we een hotel uit te zoeken die de typhoon zou gaan overleven, maar first things first: Food! Toen we aan onze lunch zaten begon de regen, binnen de kortste keren stond de straat blank en konden we eigenlijk het restaurant niet uit. Gelukkig schonken ze ‘fresh beer’ voor 3.000,- Vietnamese Dong, dat is 10 eurocent! Je kan hier jezelf een stuk in de kraag zuipen voor de prijs van één Nederlands biertje. Na deze biertjes waren onze richtljnen voor een stevig hotel iets versoepeld en rekenden we alles om naar aantallen bier. Het goedkoopste hotel dat we konden vinden kostte 70 bier per nacht en dat vonden wij aardig wat. Nu was het wachten op de tyfoon. Niemand had een idee wanneer hij aan land kwam, de ene zei 7 pm de andere vertelde 3 am. We besloten dichtbij het hotel te eten zodat we op de weg terug geen rondvliegend puin hoefde te ontwijken. Toen we om 11 uur nog niet veel verandering in weer hadden meegemaakt besloten we te gaan slapen en vroegen ons een beetje af of die storm wel zo zwaar was. Rond 1 uur ‘s nachts kwamen we hierachter. Het is niet zo goed te omschrijven, heel veel angstaanjagend kabaal. Wij zaten op de bovenste verdieping van het hotel en boven ons zat nog een zoldertje. We verwachtte dat het dak er elk moment af kon vliegen of dat er een ruit naar binnen kwam zeilen. Het dak van de zolder overleefde de tyfoon inderdaad niet. Midden in de nacht werd een deel van het dak eraf gerukt waardoor de herrie nog erger werd. Gelukkig hebben we de nacht overleefd. De volgende dag natuurlijk een rondje lopen om de schade te bekijken. Naast een paar omgerukte bomen en afgewaaide daken stonden alle gebouwen gelukkig nog. Iedereen was druk bezig met de straten aanvegen en alles weer op orde maken om zo snel mogelijk alles weer draaiende te hebben.

IMG_6316

We hebben in Hoi An nog een mooi lampionenfestival mee mogen maken. De hele stad was verlicht met sfeer lampionnetjes en kaarsjes in de rivier, een soort van 11 november maar dan zonder snoep.

Vanuit Hoi An reisden we verder naar Nha Trang. Erg toeristisch en vol met Russen, geen idee waar die ineens vandaan kwamen. Waar we voorheen in onze hele reis één Rus hebben gezien, was nu 90% Russisch, gezellig. Langs de kust van Nha Trang ligt Vin Pearl Island. Dit is een waterpretattractiepark. Als blije, jonge honden gingen we hier dus heen. Glijbanen in alle soorten, maten en kleuren. Een aantal blauwe plekken verder gingen we ook in de mini achtbaan en een rodelbaan, allemaal dolle pret.

IMG_6413

Van het ene dagje pret in de andere, want we gingen met “Funky Monkey” een eilandentoertje doen. Niet heel bijzonder maar doordat er genoeg leuke mensen aan boord waren een hele ervaring. Alles begon rustig aan maar na de lunch maakte de crew een klein podiumpje en werd er een ‘concert’ gehouden met de boatstaff als bandleden. Alle nationaliteiten aan boord werden naar voren gehaald en dan werd er, in je eigen taal, een liedje gespeeld die je dan mee kon zingen/blerren. Toen wij aan de beurt waren hadden we niet verwacht dat deze Vietnamees met toch al gebrekkig Engels, ook maar een woord Nederlands zou kunnen. De band begon te spelen en het klonk ongeveer zo: “kbheb kuh dhoopje beb vek”, en wij moesten inhaken, gelukkig herkende we de tune en begrepen we ongeveer wat hij bedoelde. Vrolijk zongen wij het “ik heb een potje met vet” liedje mee. Er werd vrolijk meegeklapt en dit nummers is nog nergens op de wereld zo populair geweest. Na het concert gingen we naar de “floating pub” werd ons verteld, de drank was gratis en er werd alleen mulberry wijn geschonken; hele zoete, goedkope wijn! Enige tijd later dreef een van de crewmembers in het water in een binnenband van een trekker met een paar flessen mulberry wijn. Één voor één doken mensen vanaf de boot het water in, iedereen kreeg een boei toegeworpen en de ‘binnenbandvaneentrekkerfloatingpub’ was een gezellig en drukke bedoeling. Na vijf flessen wijn en een emmer cocktail zette we koers richting het laatste eiland. Hier konden we aan land voor $2.-. Het zag er allerminst gezellig uit en daarom besloten we aan boord te blijven en het feestje door te zetten. Met een bar aan boord, muziek in alle soorten en maten en de juiste mensen was dit de beste beslissing die we tijdens onze reis gemaakt hebben. Al lallend, dansend en lachend namen we op het einde van de dag afscheid van onze nieuwe beste vrienden waardonder mr. Chow.

IMG_6550

Van Nha Trang gingen we door naar de zandduinen van Mui Ne. We huurde weer eens een scooter, maar ditmaal werd ons verteld dat ze alle regels verscherpt hadden en dat we eigenlijk alleen maar scooter mochten rijden met een Vietnamees rijbewijs en deze was alleen te verkrijgen bij een visa langer geldig dan drie maanden. In onze hele reis (In Azië) nog geen één keer staande gehouden door de politie dus we gokten het er maar op. Na een half uur op de scooter stonden er twee motoragenten langs de weg en gaf een stopteken. “Ja hoor, daar zal je het gedonder hebben”. Na alle verhalen over corrupte politieagenten gehoord te hebben en de daarbij horende hoge boetes parelde het zweet langs onze ruggetjes. “Drivers license” commandeerde de agent met een strenge blik. Ook dat nog, omdat Arjen nog een ouderwets papieren rijbewijs heeft (die niet in de portomonee past), hadden we deze niet bij ons. Aangezien Arjen reed was dit een redelijk probleem. In the heat of the moment gaven we meneer de politieagent Jelske haar rijbewijs in de hoop dat hij er overheen zou kijken. Wonder boven wonder draaide hij het pasje gelijk om en was hij alleen geïnteresseerd in de achterkant. Hij wilde ons nog een boete aansmeren omdat we geen motorrijbewijs hadden maar dit argument hadden we afgewimpeld aangezien het een bromfiets betrof. Gelukkig kwam er twee niet Engelssprekende Russen aan en dus lieten ze ons gaan. Van de Russen hebben we nooit meer wat gezien of gehoord. Na het politie avontuur kwamen aan bij de zandduinen. Er stond geen zuchtje wind, het was midden op de dag en dus bloedheet. Wat doe je dan? Juist, je huurt een quad om lekker asociaal over deze duinen heen te scheuren. Na een half uurtje dolle pret begon de quad benzine te lekken en was het mooi geweest. De quad was inmiddels ook wat aan de hete kant. Na een heerlijke verkoeling reden we terug naar Mui Ne om onze reis de volgende dag te vervolgen.

IMG_6604

Ho Chi Minh City, oftewel Saigon was onze laatste stop. Een bruisende stad met een mooi park en weer veel scooters, heel veel scooters. Vanuit Saigon zijn we een dagje naar de Cu Chi tunnels geweest. Een ondergronds netwerk van gangetjes en hutjes waar de Vietnamese Guerrillastrijders zich verstopte om de de oorlog van de Amerikanen te winnen. Naast de tunnels maakten de Vietnamese ook nog listige vallen. Bij het zien van deze vallen had je niet graag in de schoenen van een Amerikaanse soldaat willen staan. Diepe kuilen met op de bodem omhoogstaande geslepen bamboo punten, niet genoeg om te doden maar wel om iemand zwaar te verwonden. De gewonden schreeuwde om hulp en als zijn vriendjes dan kwamen om te helpen zaten de Vietnamese, in de bomen, klaar met hun geweren. Oorlog voeren is geen pretje.

IMG_6653

Nadat Arjen zelf als heuze Guerrilla door een tunnel heeft getijgerd, gingen we door naar het “War remnants Museum”. Hier werd de oorlog een beetje uitgelegd maar vooral de absurde gruwelijkheid die eraan te pas kwam en de nog steeds zichtbare nasleep. Ook de rol van journalisten werd duidelijk geschetst. Een verschrikkelijk verhaal waar een fotograaf met een aantal soldaten mee op pad gaat. In een dorpje komen ze twee onschuldige moeders en vijf kindertjes tegen en de fotograaf vraagt ze te wachten zodat hij een foto kan nemen. Nadat hij de foto neemt draait hij zich om en hoort hij het geluid van een machinegeweer. Dan moet je een harteloos monster zijn bedachten wij. Een groot deel in het museum is gewijd aan het gebruik van gif (vooral Agent Orange) door Amerika. Dit werd met sproeivliegtuigen verspreid over delen van Vietnam. Het gif zorgt er onder andere voor dat veel babies bij hun geboorte ernstig misvormd en gehandicapt zijn en dit kan vier generaties lang aanhouden. Er worden dus nog steeds misvormde baby’s geboren, niet alleen in Vietnam maar ook bij de Amerikanen die in aanraking zijn gekomen met het gif. Na een erg indrukwekkende dag was het tijd voor een biertje.

IMG_6690

Onze trip door Vietnam kwam hier ten einde en nu we ervaringsdeskundige zijn, kunnen we zeggen: Vietnam heeft twee kanten. Aan de ene kant prachtige natuur en een interessante cultuur en historie. Aan de andere kant hebben de (oudere) mensen in Vietnams iets ‘hards’ over zich, wij nemen het ze niet kwalijk, zoveel leed als ze hebben meegemaakt. De jongeren zijn juist weer heel open en gericht op de toekomst. Wat ze allemaal gemeen hebben, zijn de dollartekens in hun ogen… De volgende dag vervolgde we onze reis naar het laatste land van onze grote trip, Cambodja! Hierover binnenkort meer!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s