Big Sue

G’day mates!

Na veler verzoek van Hollandse bodem vonden wij ook dat het, na anderhalve maand radiostilte, tijd werd om de pen ter hande te nemen. Zie hier; onze eerste blog over ons Australia avontuur, geniet er van!

Op 22 december zijn wij, na een korte vlucht vanuit Christchurch, aangekomen in Sydney. Stoer en zelfstandig als wij zijn, dachten wij wel even met het openbaar vervoer naar ons hostel te komen. Blijkbaar zagen we er heel hulpeloos uit en een behulpzame, gepensioneerde meneer heeft ons zo ongeveer voor het hostel afgeleverd. Naast zijn levensverhaal waren we ook meteen op de hoogte van de dienstverlening van het openbaar vervoer in Sydney, handig!

In het hostel, Original Backpackers, hebben we de feestdagen doorgebracht. Het hostel ligt in de buurt genaamd Kings Cross; bekend om haar vele kroegen, stripclubs, dronken mensen, prostituees, travestieten. Waarom hier de politie auto’s en ambulances af en aan rijden, mogen jullie zelf bedenken 😉 Ze zeggen dat leedvermaak het beste vermaak is, als je het hier mee eens bent: Breng een keer een bezoek aan Kings Cross.

De Kerstdagen waren gezellig maar helaas regenachtig. Wel hebben we lekker gekookt, spelletjes gedaan en films gekeken. Bijna een ‘thuis’ gevoel. Bijna, want wij zijn er achter gekomen dat Kerst met (schoon-) familie toch het echte Kerst gevoel geeft. Enfin, Kerst in Sydney is ook niet verkeerd, we hebben een toptijd gehad!

Met Oud&Nieuw was het p-r-a-c-h-t-i-g weer en hier hebben we dan ook volop van genoten! Met een club van ongeveer 15 hostelgenoten zijn we naar Pyramma Park geweest. Uitzicht over de Harbour Bridge, voldoende plek voor al onze handdoekjes in het gras, muziek, BYO (Bring Your Own) policy en een kraampje waar je, warempel, poffertjes kon kopen! Deze warme, gezellige dag werd natuurlijk afgesloten met het mooiste vuurwerk dat je je maar kan voorstellen! Ja, je kan wel stellen dat we het jaar 2012 goed hebben afgesloten 🙂

Natuurlijk hebben we niet alleen maar gefeest in Sydney. We hebben ook nog cultureel en sportief gedaan. Uiteraard hebben we de toeristische hoogtepunten van Sydney bezocht, zoals het Oprah House, de Harbour Bridge en de Botanic Gardens. Ook zijn we naar de bekende stranden geweest; Bondi- en Manly Beach en hebben we een kijkje genomen in het Olympic Park, waar de Zomerspelen van 2000 plaats vonden.

De Blue Mountains werden ook vereerd met een bezoek van ons. Samen met een miljoen andere mensen (90% Chinees, duh) stonden we te kijken naar de drie uitstekende bergtoppen; The Three Sister. Vernoemd naar Annelsa, Nienke en Jelske, for sure! Via de ‘Giant Stairway’ daalden we af naar het ultieme foto-momentje: Op de foto met deze bekende rotsformatie. Toeristisch als wij zijn, hebben ook wij even ons momentje even gepakt. Toen hebben we de meute achter ons gelaten door de bordjes “Only for Fitt People” te volgen. Via deze mooie wandelroute werden we door middel van duuzenden traptreden langs verschillende watervallen en uitzichten geleid. Na vijf uur klimmen en klauteren kwamen we voldaan maar met trillende beentjes aan bij de finish. HULDE!

Na tien dagen Sydney was het voor ons tijd om door te gaan naar onze volgende bestemming; Collaroy. Een plaats die ons werd aangeraden door Phil en Greg, Engelse maatjes uit het hostel. Hier zou je tijdelijk werk kunnen vinden en het hostel was ook leuk. Zo gezegd zo gedaan.

Ons hostel, YHA Beachouse, lag direct aan het strand en je kan gratis body- en surfboards lenen. 1+1=2, dus vrolijk liepen wij naar het strand. Arjen (a.k.a. Sportieveling) met een surfboard onder de arm en Jelske (Sportief maar iets minder zelfverzekerd over haar surfkwaliteiten) met een bodyboard onder de arm, ook best cool toch? De eerste keer ging dit lekker. De tweede keer verliep ietwat anders. Arjen was aan het surfen als een echte pro; krullende haren in de wind, gespierd en gebronsd lichaam als koning van de zee. Totdat hij van zijn board af kuukelde en zijn surfboard kwijt was in de zee, deze viel hem echter van achter aan. Een vlijmscherpe vin mikte op zijn hoofd, baanden zich een weg door de dikke bos haar en liet een snee achter waar je U tegen zegt. Jelske zag alles gebeuren en als een ware Bay Watch snelde ze zich sierlijk (hopelijk) naar het slachtoffer toe, helaas was mond op mond beademing niet nodig. Na een paar geruststellende woorden voelde Arjen zich al beter en dacht er met een mooie pleister vanaf te komen (Het arme zieltje kon zijn eigen hoofdwond natuurlijk niet zien) totdat de lifeguard langs kwam. Zijn lichaamstaal vertelde ons maar een ding: PANIEK!! Hij begon over een ambulance maar daar waren wij niet van gediend. Daar schijn je hier niet voor verzekerd te zijn en dat geintje kost al gauw $1000,- . Toevallig was er een andere lifeguard net klaar met werken en die woonde naast het ziekenhuis. Hij wilde ons wel even brengen. Toen wij beide al in de auto zaten kwam de baas roet in het eten gooien. Dit mocht absoluut niet, als Arjen dood zou gaan in zijn auto zouden zij aansprakelijk zijn. We probeerde de beste man nog te vertellen dat we Hollanders waren en niet 1, 2, 3 doodgingen maar dit werkte helaas niet. Uiteindelijk met een taxi naar het ziekenhuis en daar werden er vijf hechtingen in zijn hoofd geplaatst. Weer een stoer verhaal rijker.

Ons werk zoeken verliep eigenlijk behoorlijk voorspoedig. We liepen langs de receptie en de altijd overvrolijke receptionist Mike stond te springen. “I’ve got a job for u guys!!” We moesten de man in kwestie bellen en dan was er voor 3 dagen werk bij ene Alan. Zo gezegd zo gedaan we konden vrijdag aan de slag. Het werk betrof het inrichten van een warehouse voor antiek. Toen we binnen kwamen werd het ons al snel duidelijk dat hij veel meer werk had dan drie dagen en zo konden we wel een tijdje blijven. Het was een loods en die moest helemaal opgeknapt worden om antiek te kunnen verkopen. Arjen deed het constructen; wandjes bouwen, gaten in muren boren, etc. Jelske deed het mooi maken; dingetjes op de juiste plek zetten, oppoetsen, etc. Uiteindelijk hebben we 3,5 week daar gewerkt en het was erg interessant. Onze werkgever Alan Carter is een man van 71 en nog lang niet van plan te stoppen met werken. Hij had mooie verhalen over dingen die hij mee had gemaakt en hij had daar ook een aantal boeken over geschreven. En antiek is, als je het een beetje leert kennen, wel iets meer dan alleen oude rommel.

Diezelfde hyperactieve Mike de Receptionist beweert dat wij ‘the most competive children ever’ krijgen. Waarom? In het hostel organiseren ze elke dag wel iets: Een filmavond, quiznight, bingoavond en tafeltennis- of pokertoernooien. Fanatiek en gezellig als wij zijn, deden wij vaak mee. Negen van de tien keer wonnen we, jippie! Vooral Arjen won als ware Pingpong Koning de ene prijs naar de andere. (gratis pizza’s, gratis overnachtingen, gratis internet tegoed, tickets voor Sealife in Sydney…)

Op Australia Day (soort van bevrijdingsdag) was er de hele dag door tijd voor activiteiten. Eerst beachvolleybal, klonk leuk maar helaas was de realiteit anders. De meesten wisten niet eens hoe vaak je de bal mocht aanraken, voet- en netfout kenden ze niet, acht mensen in het veld en de puntentelling ging vreemd. Zo tenenkrommend dat het bijna vermakelijk was. Vervolgens was het tijd voor thong-trowing, oftewel: Slipper werpen. Jelske bleek de beste werptechniek te hebben en won een surfles bij Manly Surfschool, wie weet wordt ik ooit nog een surfchick.
Daarna was het tijd om zandkastelen te bouwen, back to basic in het zand spelen zonder tools. Als een malle begonnen we met onze creaties, daar we maar beperkt de tijd hadden! Arjen maakte een mannetje tegen een muurtje die Australia Day aan het vieren was, biertje en sigaret in de hand. Jelske maakte een ‘ansichtkaart’ met een blije octopus, visjes, haai en schelpjes die ons allen een “Happy Oz Day” wenste. Toen de jury kwam inspecteren sloegen plots de zenuwen toe, je kon immers een skydive winnen ter waarde van bijna $ 300,-! Toen begon het tromgeroffel en waren daar de woorden “The second price goes to the TROL (arjen zijn mannetje) and the first price goes to the happy octopus”. YEAAAHHHHH! Binnenkort weer uit een vliegtuig springen, gelukkig springt Nicolet gezellig met me mee!

In die 3,5 week gebeurde er nog iets noemenswaardig. We zaten rustig in ons hostel met Greg, Phil en Marvin toen plots twee Duitsers ons vroegen of we een auto wilden kopen. “Nou, eigenlijk nu nog niet” was ons antwoord. Misschien over een maand ofzo. De beste jongens hadden behoorlijk wat haast met het verkopen van de auto want ze vertrokken twee dagen later terug naar Duitsland. Ze wilden er eerst $5.000,- voor hebben, maar omdat het met spoed moest waren ze gezakt naar $2.500,-. Dus toch maar even een testrit gemaakt en het betrof een behoorlijk grote Ford Falcon Forte III station wagon. Onder de motorkap een 4 litre engine met 280 Brake HorsePower. Hij reed heerlijk maar met een kritische blik keken we toch naar een aantal kleine deukjes, alsof we niet onder de indruk waren. We vertelde de jongens dat we het eerst aan onze baas gingen vragen, want die kende wel een automonteur die het motorische gedeelte voor ons kon controleren. De jongens stemden hiermee in maar het was inmiddels al donderdag en hun vlucht vertrok op zaterdagochtend heel vroeg. De volgende dag ging Arjen naar werk en vroeg aan Alan wat hij voor de auto moest geven. Alan vertelde, als je heel goed zoekt kan je hem waarschijnlijk ook wel voor $1500,- krijgen. Nadat Arjen terugkwam van het werk, kwamen de Duitsers direct naar ons toe om poolshoogte te nemen. Wij vertelde hen dat we geen haast hadden met het kopen van een auto en dat als ze hem echt niet konden verkopen dat wij er wel $1.500,- voor wilde geven. Uiteindelijk kwamen zij met $1.600,- als hun laatste bod en daar was direct onze deal. We schudden de handen en wij waren plots de trotse eigenaren van een dikke auto met een hoop extra’s (lees: Navigatie, Ipod dockingsystem, coolbox, kookset, eetgerij, matras, schoonmaakspullen voor de auto, pokerset, Battleships, een lonely planet van Australie in het Duits en nog veel meer). We hebben er inmiddels al meer dan 1.000 kilometer mee gereden en nog steeds perfect!

De Duitsers vertelde ons dat we hem ‘Ziggy’ moesten noemen maar dat ging natuurlijk niet gebeuren. In ons hostel zat een vrouw die leek op de ingekorte versie van juffrouw Bulstronk (Matilda). Ze had een imposante lichaamsomvang en ze ging nooit voor iets of iemand opzij; haar naam was Sue. Dit leek ons een mooie naam voor onze nieuwe aanwinst en zo was de naam ‘Big Sue’ geboren.

Nadat ons werk in Collaroy was afgelopen hebben we onze reis voortgezet richting de Blue Mountains (waar we eerder al een dagje waren). Hier zijn we nu en het is een flink national park, ter grootte van Belgie. Helaas is het slecht weer maar dat is ook de reden dat we nu dit mooie (lange) stukje tekst met jullie kunnen delen.

De volgende plannen zijn: wachten op Nicolet, die op 21 februari aankomt in Sydney, JEEEJ! Paar dagen Sydney Centre en daarna rijden we, in Big Sue, naar Melbourne om daar op 26 februari Arjen’s 25e birthday party te vieren! Waarschijnlijk/hopelijk gaan we half maart werken op de Grand Prix in Melbourne!

Ook in Melbourne hebben we een postadres waar brieven en kaartjes zeer welkom zijn, het adres van de neef van Jelske:

85 Potts Road
Langwarrin – VIC – 3910
Australia. (vergeet de airmail sticker niet!)

Als je het tot hier hebt volgehouden: Proficiat! En je bent weer helemaal bij. Tot het volgende verhaaltje! X

Advertenties

5 Reacties op “Big Sue

  1. Wat leuk om weer wat te horen van jullie. Helaas was ik zo bij het einde, dus je blog mag best langer hoor, is meer een opgave voor jullie dan voor ons. Heb nu wel heimwee.

  2. Lieverdddddddddddddddd, ik was vollledig toe aan een nieuw verhaal! Zie me hier zitten, ik heb het me even gemakkelijk gemaakt, koffietje, bonbon (als aangegeven) en ik zit hier met de een na de andere big smile!
    Wat hebben jullie het fantastisch…!
    Ik zie het helemaal voor me, hoe jullie de ene compentitie naar de andere binnen halen. De geslagen wond van Arjen (mannen zonder hechtingen:littekens tellen niet mee) en jullie deal omtrent de auto, ik kon het niet beter doen zeg ik je…En dan het inrichten van antiek. HALLLLLLLLLLLOOOOO dat is heeeeelemaal jouw ding en er dan ook nog voor betaald worden, wie wil dat nou niet? En dan nog de skydive….MET NIKOSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS….ow wat vind ik het jammer dat ik er niet bij kon zijn, anders werd het een triooooo sprong, je ziet ons gaan!!! Lieverddddddddddddddd geniet met volle teugen en ga je vriendinnetje warmpjes onthalen in Sydney, ze kijkt er naar uit……In love with you! Mullerossssssssssssssssssssssssssooooooooooo

  3. Lieve Jel en Arjen,
    Wat leuk om weer zo’n mooi verhaal te lezen van alles wat jullie mee maken! Erg leuk geschreven en erg leuk om te lezen!
    xx Shirin.

  4. joehoeeee,wat een super verhaal!competities,hechtingen strand en mooie bergtoppen!en jel jij gaat weer springen!super eng maarf el vet!!wat een bofkonten zijn jullie!!en aan de foto’s te zien hebben jullie ook al veel leuke mensen leren kennen!geniet van alles wat jullie nog te wachten.staat!en tot snelll!xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s