Westcoast

Kia ora,

Daar zijn we alweer, met hopelijk dit keer een iets minder langdradige blog! 😉 Na het plaatsen van de vorige blog hebben we weer veel meegemaakt. Hoewel, onze dagen waren wat minder vol gepland dan die daar voor. We hadden last van nattigheid, heel veel nattigheid.

We waren vertrokken uit Abel Tasman national park om ons avontuur richting de westkust van dit prachtige zuidereiland voort te zetten. Omdat we tot nu toe vooral lekker weer kende gingen wij er onverminderd vanuit dat het zonnetje aan de westkust ook hier op ons bolletje zou schijnen. De zon scheen wel, maar ergens ver achter de dikke wolken die volgeladen met regen het juiste moment zochten dit te lossen. Toen wij in Westport aankwamen deden ze dit ook. We hadden twee dagen regen.

Na de regenbuien vertrokken we richting Punakaiki. Onderweg las Jelske in een boekje dat deze weg in een “Top 10 van mooiste wegen op Aarde” stond. Wij begrepen daar niets van. Langs de weg een muur van planten zo’n twee meter hoog. Niets aan dus. Maar vrolijk dat wij waren (regen was inmiddels weg) reden wij deze weg. Het leuke van Nieuw Zeeland is dat er achter elke bocht weer iets fantastisch kan zitten.
De weg ging een stukje het binnenland in, waarna hij met een slinger terug bij de kust kwam. Daar zat zo’n bocht; Allemachtig wat een pracht. Je kan het je niet voorstellen, daarom is de enige optie om het zelf te gaan ervaren. Je hebt aan je rechterzijde een afgrond met in de zee rotsblokken ter grote van flatgebouwen waar de ruige zee, als een sloopkogel, stukken vanaf probeert te breken. Aan de andere kant een groen regenwoud tegen een stijle klif met palmbomen, varens en al het andere wat daar thuishoort. Deze avond vierden we pakjesavond op een camping in deze natuur, “dankjewel, Sinterklaasje”.

De volgende ochtend wandelden we de “Truman Track” die ons naar een mooi strand met woeste zee bracht. We zagen grotten die door de zee waren bewerkt en watervallen die van tien meter op het strand kletterde. Van het ene natuurverschijnsel naar het andere bezochten we de “Pancake Rocks” (de naam zegt het al) en vertrokken richting Greymouth.

Greymouth was helemaal niets. Het regende, we konden geen slaapplek vinden, hadden net fastfood bij de KFC gegeten wat niet te pruimen was. Toch was ons humeur niet slecht en zochten verder naar een plekje. In een straatje achteraf stond een klein parkeerplaatsje met twee verlaten auto’s en een kudde meeuwen die etensresten uit de prullenbak haalde. Ja, dit werd ons plekje voor de nacht. Eenmaal de camper neergezet kwamen we er al snel achter dat we via een steegje bij “Mac Donalds” uitkwamen. Blij als twee kinderen in een snoepwinkel snelden we ons richting de Mac om als toetje een McFlurry te halen. Na deze versnapering hebben we heerlijk in ons Inconticampertje op de parkeerplek van de Mac geslapen.

De volgende stop was de Franz Josef Glacier. Een gletsjer die je alleen met een helikopter kan bezoeken. Wel was er een wandeling van drie uur naar de voet van de gletsjer, maar vanaf hier kon je de gletsjer helaas niet op. De wandeling paste meer in ons budget en besloten deze na de middaglunch aan te vangen. Tijdens de wandeling vlogen helikopters af en aan, enigzins jaloers keken we de gewiekte voertuigen de gletsjer op. Gelukkig was ons tripje ook niet misselijk. Het was een wandeling door een, door de gletsjer uitgeslepen, vallei. Dit betekende, erg steile wanden en veel watervalletjes met uitzicht op de gletsjer. Geen onaardige wandeling.

Toch wilden we ook een gletsjer van iets dichter bij zien en daarom besloten we in Fox Glacier om met een guided tour mee te gaan, de enige (betaalbare) manier om óp de gletsjer te komen. Na de uitleg en uitgifte van warme sokken, schoenen en jassen gingen we van start. Toen we bij het gletsjer ijs aan waren gekomen, bonden we de crampons (metalen pinnen) onder onze schoenen om uitglijden te voorkomen en kregen we een skistok, voor het geval we toch uit dreigden te vallen. We beklommen de gletsjer als ware “iceclimbers”. Dit hele gebeuren was echter niet zonder gevaar. Kleine beekjes over het ijs noodzaakte ons tot kleine sprongetjes op het gladde ijs. Deze beekjes verdwenen soms onder het ijs. Dit maakte het oppervlak verraderlijk. “Een stap op een te dun stuk ijs kan fataal zijn waardoor je in een ijsschacht van een aantal meters diep kon wegzakken” waarschuwde onze gids. Wij traden dus netjes in haar voetsporen. Onderweg zagen we de meest helderblauwe ijsgrotten die je je kunt voorstellen en ook hier en daar een klein watervalletje. Na een paar uur op het ijs te hebben rondgelopen vertrokken we weer naar beneden. We kwamen erachter dat onze gids vandaag haar examen had gedaan en wij vonden dat ze geslaagd was.

image

Wakker worden aan de voet van de gletsjer met een zonnetje, heerlijk! Na een goed ontbijt, werden we het eens dat het tijd was voor het laatste stukje van de westkust. Van Fox Glacier naar Haast. Na een half uur rijden was er niets meer over van dat heerlijke zonnetje en reden we door het REGENwoud. Ja, al dat groene moet toch ergens vandaan komen. In Haast aangekomen werd ons verteld dat het weer landinwaarts misschien wel beter zou zijn. We reden naar Wanaka om daar te gaan overnachten, een lange trip maar deze weg scheen weer fantastisch te zijn. (Volgens Lonely Planet één van de mooiste wegen op Aarde). Daar was niets aan gelogen. Ietwat regenachtig maar oh zo mooi reden we door een jungle gebergte. We vroegen ons af wanneer Tarzan aan een liaan voorbij zou komen slingeren. Je rijdt in je camper met je neus tegen de voorruit gedrukt jezelf te verbazen hoe onze lieve Heer dit toch allemaal gemaakt heeft. En of het nog niet genoeg is rij je in je campertje weer zo’n bocht door waarna je eigenlijk een traantje wil wegpinken. Weer een uitzicht die je het liefst volledig gedetailleerd in je geheugen wil opslaan zodat je die, elk moment van een saaie en te normale werkdag, terug kan halen om even te kunnen ontsnappen aan de realiteit. Aan de ene kant rainforest, aan de andere kant besneeuwde bergtoppen met aan de voet een groot uitgestrekt meer. Dan breekt het zonnetje door en is het volmaakt. Bij aankomst in Wanaka vonden we dat we nog niet genoeg waren verwend en we vonden een camping met jacuzzi. Daarin sloten we deze heerlijke dag af.

image
De volgende stop was Queenstown. In Queenstown was een gondel die je naar de top van de berg bracht. Boven kon je rodelen en, daredevils als wij zijn, besloten die helling af te rammen. Na een mooie gondelrit hadden we een mooi uitzicht over Queenstown en nabij liggende bergen. We zetten de helm op en pakte de volgende lift naar boven. Jelske die in de lift nog ietwat nerveus vertelde dat ze het toch wel enigszins eng vond, liet Arjen stof happen en scheurde als een ware Schumacher door de scherpe bochten naar beneden. Beneden aangekomen pakten we de lift nog eens om het hele feestje over te doen. Na de tweede afdaling besloten we het laatste stuk (stuk van de gondel) naar beneden te wandelen. Een uur lang steil afdalen bezorgde ons, beneden aangekomen, vier trillende beentjes.
We vervolgden onze reis naar de I-side (VVV) om de opties voor Milford Sound (Google it up!) te bekijken. Druk bezig met zoeken werden we verrast door de twee Brabanders (Ivon en Michiel) die we al twee keer eerder tijdens onze reis waren tegengekomen. De vorige keer zei Ivon: “derde keer is een biertje”. Dit besloten we dan maar op een nabij gelegen camping te doen. De avond werd gezellig en laat. De volgende ochtend hebben we de weg richting Glenorchy gereden. Weer zo’n weg waarvan woorden half niet omschrijven hoe mooi deze eigenlijk wel niet is, dus dat gaan we ook niet proberen.

image

Zo sta je de ene dag in palmbomen en gekleurde vogels te bewonderen en de volgende dag sta je kou te kleumen op een ijsvlakte. Weer een dag verder rij je via rainforest naar een zonovergoten stadje aan een meer met een weergaloos uitzicht. “Van de ene verbazing in de andere” en misschien is Nieuw Zeeland zo wel het beste beschreven.

 

Advertenties

6 Reacties op “Westcoast

  1. fotografisch geheugen zou makkelijk zijn. Hoe hou je al dit moois vast? De afdruk van al dit moois heeft vast een plekje in jullie ziel en komt tot uiting in wat je allemaal nog gaat meemaken, doen en ontdekken in jullie aanstekelijke enthousiasme. David

  2. Klinkt weer prachtig!! Volgens mij zitten jullie op de mooiste plekjes van de aarde! Ik kan mij er door jullie verhaal iig goed in inleven;) leuk om nu fotoos te zien!! Rustig aan doen en tot het volgende verhaal.xx jullie fan;)

  3. Hee, mijn vorige berichtje is weg?! Het kwam er op neer: dat jullie op één van de mooiste plekjes op aarde zijn! Echt super om te zien op de foto’s! hebben jullie ook al veel foto’s gemaakt? Tot het volgende berichtje!! xxx jullie fan!

  4. lieve mensen,
    wat een leuk bericht weer! Jullie hebben zo te lezen al heel veel moois gezien, maar dat kunnen wij ons hier in dit kikkerland, waar het nu regent, niet voorstellen. Super mooie foto’s en verhalen!Geniet ervan!
    Liefs uit nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s