From North to South

Kia ora,

 Inmiddels weer tijd voor een blog want we hebben weer veel gezien en meegemaakt. We waren geëindigd met het spannende verhaal over de vulkaanuitbarsting op de berg Tongariro. Wij wilden graag die bewuste berg beklimmen. Helaas stak de “Department of Conservation” daar een stokje (lees: barricade) voor. De berg was de komende tijd niet veilig genoeg om te beklimmen. Natuurlijk lieten wij ons niet uit het veld slaan en begonnen we aan een nabijgelegen, minstens even zware, alpine crossing op de vulkaan mount Ruaphue. Deze zeven uur durende wandeltocht bracht ons langs de mooiste landschappen. Voor de Lord of the Rings kenners onder ons; denk aan “Mordor”. Na 2,5 uur bereikten we ons eerste rustpunt, Lower Tama Lake. Hierna begon de zware klim pas écht, als twee berggeiten baanden we ons een weg naar de top. Hier aangekomen werden we beloond met een mooi uitzicht over de, je raad het al, Upper Tama Lake. Hier was absoluut rustpauze nummer twee nodig. Na een break met energiebevoorrading (lees: bammetje en banaan) en een aantal kiekjes rijker begonnen we aan de terugweg. Met kuiten die op springen stonden maar toch zeer voldaan en trots haalden we de finish. Weer terug op de camping besloten we deze , toch wel knappe prestatie, te belonen met een Corona/wijntje in de privé jacuzzi. Na een goede nachtrust werden we de volgende ochtend, waarempel, zonder spierpijn wakker.
Oja, op deze camping troffen we ook een 20-tal Belgen aan (50-plussers) die van Christchurch naar Auckland gingen FIETSEN! Naast dat dit, kijkend naar de landschappen hier, een ontzettend zware klus is, is het ook lichtelijk suïcidaal. Waarom? De fietsers in Nieuw Zeeland gebruiken de State Highway als fietspad. Leipe shit.
We gingen op weg naar Pipiriki. Hier begint de Whanganui River  Road, weer zo’ mooi weggetje, die naar de stad Wanganui leidt. Nu hoor ik jullie denken “Hé, ze vergeet een H”. Maar nee, de rivier en de omgeving schrijf je als wHanganui en de stad schrijf je als wanganui. Heel logisch.
In Pipiriki stonden we op een mooie camping met een nog mooier uitzicht. Schattige lammetjes in de wei naast de camping maakte het plaatje compleet en na het tellen van de lammetjes vielen we in slaap.
De volgende ochtend begonnen we vol frisse moed aan de Whanganui River Road. Leuk slingerweggetje maar naast een kerkje, een oude molen en zwijntjes op de weg, geen spannende belevenissen. In Wanganui maakten we een wandeling en bezochten een zeer unieke lift (zijn er maar twee van op de wereld) die je naar de top van de berg brengt. Via een tunnel loop je naar het midden van de berg en vanaf daar ga je met een lift omhoog, hoogtepuntje dus.  We spendeerden de nacht in Wanganui en maakten een avond/nachtwandeling op het pikzwarte (nee, kwam niet door het gebrek aan licht) strand. Hierna kropen we in ons knusse “inconticampertje”. (Hij lekt behoorlijk veel afvalwater)
De volgende ochtend vetrokken we richting Wellington om daar de boot naar het zuidereiland te pakken. Dit was nog een flink stuk rijden dus we besloten om nog een camping ergens dichtbij Wellington te bezoeken. Bij deze camping aangekomen vertelde de vrouw van de I-site(informatiepunt) ons dat er nog een leuk “wandelingetje” met een mooi uitzicht was. Nadat we onszelf hadden geïnstalleerd, begonnen we aan dit tripje. We besloten toch nog een (volgens ons volledig overbodige) rugzak mee te nemen met een noodpakketje. Echter, er bleek geen einde te komen aan deze, constant stijgende, wandeltocht. Gelukkig zijn alle wandelpaden elke keer weer verbluffend mooi… Via de geïmproviseerde traptreden baanden wij ons een weg naar het eindpunt. En jawel, we bereikten de top en werden beloond met een mooi uitzicht over het stadje waarvan we de naam alweer zijn vergeten, zo gaat dat als je veel reist. Na een muesli-reep en een appel mochten we weer dezelfde route naar beneden afleggen, gelukkig ging dit sneller 😉
De overtocht naar het Zuider eiland stond voor de boeg en dus gingen we op weg naar Wellington. Maar nu was het geval dat die dag óók de wereldpremière van de film “De Hobbit” plaatsvond. De Lord of the Rings freaks waar we al eerder voor vreesden, kregen we nu toch nog in levende lijve te zien. De Hobbits, Gandalfs en Orcs dwaalden door de grote stad heen. Jelske keek liever uit naar een helicopter waar de échte acteurs (Orlandoooo) in zaten en Arjen probeerde de weg te vinden naar het Te Papa Museum te vinden. We hadden nog een klein uurtje over en wilden nog ‘even’ dit museum bezoeken omdat we er zoveel over hadden gelezen. Dit museum blijkt echter zes verdiepingen te hebben en de ‘informatie-meneer’ lachte ons vriendelijk uit dat wij al dat moois in zo’n korte tijd wilden bekijken. Toch een poging gewaagd, niet gelukt.
(Achteraf hadden we nog anderhalf uur langer kunnen blijven aangezien Jelske niet goed naar de vertrektijd van de boot had gekeken, maar dat terzijde)
Tijdens de boottocht hebben we vier walvissen, één haai en zeven dolfijnen van heel dichtbij gezien! Oké, dat is niet waar, maar je was wel ff jaloers he!? Verder weinig boeiends over de boottocht.
Tijdens de boottocht hadden we wel besloten dat wij wel eens met zeehondjes wilden zwemmen. Die schijnen echt met je te spelen in het water, how cute… Dat kon je doen in Kaikoura, dus wij daar heen. We hadden de hele week al prachtig weer en 10 kilometer voor Kaikoura was dit nog steeds zo, één bocht verder was het plotsklaps #%?!€&@ weer. Grauw en grijs, lekker Hollands dus. Blijkbaar houden de Nieuw Zeelandse zeehondjes daar ook niet van want dankzij dit weer kon ons zwempartijtje niet door gaan.
Toch wilden wij sowieso een zeehond spotten dus maakten wij een lange wandeling langs de kust waar veel zeehondjes, vogels, schelpen, rotsen en plantjes te vinden waren. Als ware biologen trokken wij dit gebied in en onderzochten we alles wat we maar tegen kwamen. Op de borden stond duidelijk 10 meter bij de zeehonden uit de buurt te blijven. Nadat we de eerste paar zeehonden, netjes op correcte afstand, hadden bekeken besloten we dat wij ook een zeehond van dichterbij wilden zien. Die beesten lage immers roerloos op de grond. We hadden ons slachtoffer gevonden, de camera ging aan en kijken hoever we kwamen. De 10 meter werd snel verbroken en als ware Crocodile (lees: Seal) hunters beslopen we deze moddervette baas. Bij 5 meter lag hij nog precies hetzelfde als een half uur geleden. In een oogblink veerde de eerst nog zo rustige zeehond op, ontblootte zijn valse vieze tanden en  met een gemeende gorgel vanuit zijn onderbuik vertelde hij ons op te rotten. Dankzij onze bovennatuurlijke reflexen ontsprongen wij de kaken van dit gedrocht. Hierna was zeewier ook best interessant. Na een wandeltocht van een paar uur besloten we weer terug te willen naar de camper. De kortste weg was via een megastijle klif. Dapper klommen we met handen en voeten door hoog gras. Jelske kreeg haar eerste Nieuw-zeelandse hooikoorts aanval maar nam met bravoure het voortouw. Met de handen vol distels maar voldaan geraakten we bovenaan de klif.
We besloten dat ons avontuur er in Kaikoura wel op zat en reden weer terug naar Picton om vanaf daar onze weg door Marlborough te vervolgen. Vanaf Picton reden we over Queen Charlotte Road naar Havelock. Weer zo’n tof en veel te stijl slingerweggetje. Met uitzichten over Marlborough Sounds genoten wij dit weggetje. Jelske vond een mooie camping nabij Havelock en daar besloten we heen te gaan. Niet aan de State Highway maar 8 km een boerenweggetje in. Gelukkig werd de camping vanaf de State Highway aangegeven en mistte we de afslag niet. Daarna werden we om de kilometer aangemoedigd zeker door te rijden naar de camping met teksten als:”Common, you’re almost there”. En ” It’s definetly worth it”. Aangekomen bij de camping, kregen we te horen dat er elke avond een kleine tour plaatsvond door de goudmijn om “Glowworms” te aanschouwen. Ook kregen we de mogelijkheid om in nabij gelegen rivier goud te gaan zoeken! We zagen beide al voor ons hoe we een klomp goud ter grote van een tennisbal uit die rivier zouden vissen. De realiteit zou het ons later die middag leren. Met een pan en een korte instructie verder gingen we vol goede moed naar de rivier. Daar aangekomen ontdekten we niet de enige te zijn. Wij op zoek naar goud en al die anderen op zoek naar bloed. Sandfly’s, stuk of duuzend. Arjen kwam er al snel achter dat goudzoeken niets voor hem was en als een ware Hollander ging hij lekker een dammetje bouwen om het water in een andere baan te leiden. Jelske bleef echter geduldig zoeken en werd opgegeten door de vliegjes. Dit geduld werd beloond! En ze vond, wonder boven wonder, een paar mooie steentjes voor in ons potje (we nemen van elke plek waar we komen één, of meerdere steentjes mee en bewaren deze in een potje) helaas geen goud. Die avond werden we door Vicky en James opgehaald om de Glowworms te gaan bezichtigen. In andere delen van het land betaal je een godsvermogen om met een groep toeristen (lees; Chinezen en dikke Duitsers) een paar glowworms te zien op 10 meter afstand.  Wij verwachtte dan ook niet heel veel van deze gratis, vrij amateuristisch opgezette tour. Na een spectaculair wandeltochtje door de pikdonkere jungle kwamen we in de oude goudmijn terecht. Er werd ons gevraagd onze zaklamp uit te doen en daar zagen we ze; duizenden lichtgevende puntjes all around us! Zover we konden kijken zaten boven, onder, links en rechts glowworms te schitteren als lichtpuntjes in de duisternis. De Droomvlucht uit de Efteling was er niks bij. Onze volgende stop was een waterval die tevens door deze bijzondere beestjes werden omringt.
Helemaal onder de indruk maar vies van- en stinkend naar de natte aarde namen we een douche en proostten  we daarna op dit wonderschone natuurverschijnsel.
Nu hebben we al vrij veel natuurschoon vanaf het vaste land mogen aanschouwen. Het werd tijd voor iets nieuws. Daarom hebben we een kayak trip gereserveerd voor de volgende dag, om alles eens vanuit een ander perspectief te zien.
Eerst een nacht op een camping met de schattigste campingeigenaar ever, wij hebben haar Betty genoemd. Ons inconticampertje plaatsten we onder een lemon tree en we hadden uitzicht over een wijngaard. BBQ aan, zonnetje op je bol, drankje in de hand… Wat wil je nog meer?
De volgende dag ging ons kayak avontuur van start. Dit onder begeleiding van onze guide Craig. Hij wist ons van alles te vertellen over de geschiedenis, flora en fauna van het Abel Tasman National Park en haar omliggende wateren en eilanden. We peddelden dapper naar Adele- en Fisherman Island en werden, naast de vele bijzondere vogels, verrast met spelende zeehondjes naast onze kayak. Via Observation Beach en Golden Bay bereikten we uiteindelijk Watering Cove. Na wat eten en chillen op dit mooie strand werden opgehaald met de razend snelle watertaxi die ons terug bracht naar Marahau.
Even wat informatie tussendoor; de lentes en zomers in Nieuw Zeeland zijn volgens locals zelden zo mooi als dit jaar. Vorig jaar was er zelfs niks dan regen! Thank God dat wij nog een jaartje moesten sparen want nu mogen wij alles in korte broek doen met een dikke laag zonnebrandcreme op, maakt alles toch nog even wat leuker.
Na nog wat boodschapjes te hebben gedaan en onze gebruikelijke picknick te hebben verorberd, reden we door naar een DOC camping op weer eens zo’n prachtig plekje in de middle of nowhere. Betty, zo attent als ze is, had ons op de hoogte gesteld van een mooie wandelroute in die buurt. Natuurlijk volgden wij deze wijze adviezen op en gingen op zoek naar deze wonderlijke wandelroute. Een lief, klein, oud Nieuw Zeelands vrouwtje weet immers meer dan twee jonge backpackers.
Het was zeker de moeite waard, de route leidde ons naar waarschijnlijk het meest heldere water ter wereld. Vandaar ook de naam: Crystal Pool. Dit ijskoude water komt vanuit de grotten van een berg en is zó helder dat je zonder problemen de bodem (zeven meter diep) kan zien. Wauw!
Het weer was zo mooi dat we de rest van de dag aan het strand hebben gelegen en zelfs een duik hebben genomen in de zee. En toen, na weer een eindeloos lange blog (sorry!) zijn we aanbeland bij NU! Na om en om getypt te hebben aan deze blog is Arjen nu spelletjes aan het doen uit het (foto)boekje van het thuisfront en ik leg de laatste hand aan deze blog. Chapeau voor de diehard lezers die het tot het einde hebben volbracht.
Iedereen (alvast) een fijne Sinterklaasavond gewenst. Wij hebben bij een Dutch Market nog wat pepernoten kunnen scoren dus voor ons ook nog een beetje Hollandse gevoelens tijdend de Decembermaand.
Oja, we hebben een nieuw mobiel telefoonnummer: 0223081445
Tot snel, xxx
Advertenties

7 Reacties op “From North to South

  1. Lieverdsssssssssssssssss wat een heerlijk verhaal! Smullen! Ga jullie goed & we love zeehondjes!!!! Veel liefs vanuit Hollandos!

  2. Wat geweldig omdit allemaal te lezen. Wij zijn helemaal niet jaloers. Ik (barbara) heb het helemaal voorgelezen en hebben kostelijk gelachen. We zagen het helemaal voor ons. Gelukkig waren jullie wel zo slim om een rugzak mee te nemen. Wij hebben in Australië ook een wandeling gelopen zonder rantsoen en water. Nee was een leuke korte wandeling, werd ons gezegd. Niet dus, ruim 5 uur gewandeld en op het laatst bijna niet verder durven omdat we (eigenlijk alleen ik)werden aangevallen door ganzen. Jullie ook een fijne Sinterklaas en ik ga nu snel naar mijn werk want door jullie lange blog ben ik een beetje te laat. Groetjes Rolf en barbara

  3. Geweldig om te lezen ik zou er zo achter aan willen mar dan op de fiets.
    Maak lol en geniet van al dit mooie, tot de volgende nieuwsbrief.

    Groetjes van Henk.

  4. zo he wat een lang verhaal!
    Super leuk om te lezen!
    Geniet ervan daar!
    En ook af en toe even een dagje rust he?!

  5. Zo te lezen genieten jullie!
    Vergeet niet om naar Milford Sound te gaan, dat is iets wat je niet moet missen.
    Veel plezier!

    • Hoiii, bedankt voor jullie reactie! De weg naar Milford Sound was helaas gedeeltelijk gesloten ivm kans op vallende rotsen. We hebben wel een overnight cruise naar Doubtful Sounds gedaan, ook heel mooi! Groetjes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s