ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

Deel drie van de grote reis; Zuid Oost Azie! Maar om vanuit Brisbane naar Bangkok te komen moet je eerst een stukje vliegen. Ons ticket ging vanaf Sydney, via Taipei naar Bangkok. We besloten dus ook maar vanaf Brisbane een binnenlands vluchtje te nemen naar Sydney. Ondanks de slechte reviews toch maar een tickets bij Tiger Airways geboekt, dit was immers de goedkoopste. Wij goedgemutst op tijd naar het vliegveld. Bij de incheckbalie kwamen we erachter dat we de helft van onze inboedel achter moesten laten. Dit was omdat we ons limiet met 7 kilo hadden overschreden. Wij gingen 50 meter verderop afstand doen van kostbare/zware spullen. 15 minuten later en zeven kilo lichter keerde we een tikkeltje sip terug naar de incheckbalie. Daar aangekomen vertelde de incheck-mevrouw ons dat we nettt te laat waren voor het inchecken. “Ow, okey. Sorry, zal niet meer gebeuren” was niet genoeg. De beste mevrouw moest namelijk de passagiers die ze al ingechecked had het vliegtuig inlaten. Na een discussie van 5 minuten (waar inchecken 2 minuten duurde) liet ze ons achter met de belofte dat we de volgende vlucht wel konden pakken. Tien minuten later kwamen we erachter dat dit niet mogelijk was want dan zouden we onze vlucht naar Bangkok missen. Gelukkig hadden ze bij een andere vliegtuigmaatschappij wel vriendelijk personeel en daar betaalde we dan ook genoeg voor. Financieel tegenvallertje dus. Voor dat geld hadden we 500 smoothies kunnen kopen in Thailand. Gelukkig verliep de rest van de reis wel soepel.

Rond 9.00 uur kwamen we aan op Bangkok airport. Gelukkig stond Greg ons op te wachten (ontmoet in Sydney en samen mee gereisd tot Melbourne) om ons te introduceren in de hectische stad. Die dag zat vol verrassingen.
Onze eerste smoothie was een feit. Keuze uit alle heerlijke soorten vers fruit in een groot glas, en dit alles voor een schamele 20 baht. Wat omgerekend 48 eurocent is. Daar konden wij wel aan wennen. Later die dag genoten we van een Thaise massage, een uur lang in de meest rare posities. Maar ook hier konden we wel aan wennen. Aan het einde van de dag nam Greg ons mee naar Khao San Road om nog even “een paar biertjes” te gaan drinken. Khao San Road staat bekend om winkeltjes overdag en uitgaan snachts. Met een groep Thaise vrienden begonnen we aan het Chang bier. Je hebt de keuze uit grote en kleine, maar met grote dorst is er natuurlijk maar één goede beslissing; Groot. Grote flessen zijn 670 ml en bevatten 6,5%. Er werd ons daarna verteld dat het ook niet vreemd is als ze 10% alcohol bevatten. Die komen dus hard aan. Na een hele gezellige avond probeerde we ons hostel weer te vinden. Arjen had wel twee autobanen nodig. Hij had toevallig die Chang biertjes met 10% te pakken.

image

Na nog twee dagen Bangkok vlogen we alweer door naar onze volgende bestemming: Kuala Lumpur, Maleisie. De naam klinkt wel interessant, maar dat is het dus niet. Je hebt twee flinke gebouwen waarvan de bekendste de Petronas Tower is, maar KL overslaan is geen ramp. Van Kuala Lumpur gingen we naar Ipoh. In verband met een ‘public holiday’ was er in heel Ipoh nog maar één hotel beschikbaar dus we besloten daarheen te gaan. Vanaf het busstation waar we aankwamen konden we er met 5 minuutjes lopen komen vertelde een aardige taxichauffeur ons. Ons hotel lag naast een enorm grote shoppingmall en de buitenkant was spuuglelijk. Alles was van beton zonder enige sfeer, ze draaiden 24/7 communistische Russische muziek door schelle ijsbaanspeakers en het regende. We hebben Ipoh toen omgedoopt tot Russia. Gelukkig was er in Russia wel wat te doen, caves! Wij de volgende dag naar de caves toe. En we waren al een beetje gewaarschuwd dat taxi’s veel te veel vragen. Het eerste wat ze vragen is “where to?” Dan zeggen ze altijd “very, very far” en uiteindelijk zeggen ze: “public holiday” of “its raining” of “its late” en dit alles om meer geld van je te krijgen. Na veel afdingen toch maar een relatief dure taxi genomen naar de grotten.

De toegang tot de caves was uiteindelijk vijf keer zo goedkoop als de rit er heen voor drie keer zoveel plezier. De mannen hadden een speciale tour gekozen waarbij je een torch mee moest en je zou ook nat worden.
Jelske die een tikkeltje (lees: best wel) claustrofobisch is vroeg nog “we hoeven niet door kleine gaten te kruipen hè?” Greg en Arjen verzekerde haar waarschijnlijk niet, kijkend naar de wat vorsere mensen die hetzelfde pad af moesten leggen. Na 520 treden omhoog de grot in zaten we diep in de berg. Daarna volgde een steile trap naar beneden het donker in. Na de trap kwam er een soort van mudslide waar je eigenlijk alleen naar beneden kon, en niet meer naar boven. Na de mudslide was er geen weg terug. Toen gingen we gebukt verder want het plafond werd lager en lager, wat Jelske eigenlijk al niet zo heel leuk vond. Na 50 meter kwam hier ook een stroompje water bij. Voor we het wisten kropen we op handen en knieen in een beekje waar het water tot borsthoogte kwam en het plafond zon 30 cm boven het water zat, dit ging zo ongeveer een uur door. Arme Jelske klaagde niet maar je kon wel zien dat ze niet helemaal comfortabel was. En dan denk je dat je het ergste gehad hebt. Maar dit kwam nog, na een aantal van die veel te lage kruipruimtes werden de 50 aziaten (wel gewend aan drukte) achter ons ongeduldig en gingen inhalen/schreeuwen/spetteren/duwen. Gelukkige bedaarde ze nadat de grote blanke man hun vertelde “ff kalm an te doen”. Uiteindelijk bereikte we de uitgang, wat een enorme opluchting gaf. Jelske was de winnaar van de dag!

Na Ipoh gingen we naar de eilanden Penang en Langkawi. Penang staat bekend om haar ‘street food’ en dat hebben we ook zeker ervaren. In de dampende straten hebben we verschillende gerechten uitgeprobeerd, sommige heel lekker en sommige niet bepaald. Ook hebben we de jungle opgezocht en zijn we via een flinke hike bij Monkey Beach aangekomen, waar we een ‘verfrissende’ duik hebben genomen in het warme zeewater.

image

Van Penang gingen we met de zogenoemde “death ferry” naar Langkawi. De ferry kwam aan deze naam door de vele, niet zulke positieve, recenties die op het internet te vinden waren. Na een goede nacht, geen alcohol en reistabletjes stapten we de ferry op en namen we alvast emotioneel afscheid van elkaar. En wat denk je? Niks aan ‘t handje! Het was alsof we lekker op de Bolle Buizerd zaten, maar dan zonder wind.

In Langkawi kwamen we Eddie en Giulia weer tegen, die hadden we ontmoet op Penang. We zaten in hetzelfde hostel en hebben een paar dagen dezelfde auto gedeeld, een oud barrel die al 20 jaar geen APK keuring meer had gehad. Lekker knus propten we onszelf met z’n zessen in het barrel en reden het eiland rond. Na een dagje sightseeing eindigden we op een strandje waar we besloten om een kampvuur te maken. Giulia en Jelske ontdekten een heel klein, vies, zielig katje onder een boom. Na veel ‘ohhh en ahhh’ constadeerden ze sip dat dit katje, net als vele andere straatkatten, het niet zou overleven….
Na een uurtje zwemmen en brandhout zoeken, reden Eddie, Giulia en Jelske even terug naar het hostel om biertjes en chips te halen; onmisbaar bij een kampvuur. Halverwege hoorden we gemiauw vanuit de auto en na een paar hysterische/paniekerige manouvres zette we de auto in de berm om op onderzoek uit te gaan, zonder resultaat.

image

Na een mooie avond rondom het kamvuur reden we terug naar ons hostel en nu hoorden we het weer, gemiauw! Weer stopten we de auto en dit keer werd er ook onder de auto gekropen. Arjen spotte daar, in de wielkas, het vieze katje. We bevrijdde het en direct was het ons (van Eddie, Giulia en Jelske dan) oogappeltje en de liefde van ons leven. Zo klein en kwetsbaar maar toch 60 kilometer naast het wiel overleefd, our little fighter!
Na een dag en nacht vertroetelen, voeren en wassen, moesten we een huisje voor Milo (vernoemd naar zijn favoriete melk) zoeken want we zouden allemaal binnenkort het eiland verlaten en Milo op straat achterlaten, konden we niet!
We gingen naar een dierenarts en die zei gelukkig dat ze wel zwerfkatten aannemen, mits ze minstens 650 gram zwaar zijn. Milo was maar 500 gram… Maar gelukkig kwam er al snel een dierenartsassistente aangehold die (ook) in love was with Milo en zij wou hem wel ‘nursen’ en groot brengen. Vlak achter de dierenartspraktijk staat een ‘cat temple’ waar ex-straatkatten een gelukkig leven leven met veel eten, aandacht en kattenvriendjes. Een beter huisje voor Milo konden we niet wensen. En hij leefde nog heel lang en heel gelukkig :-)

image

Maast ons katten avontuur ook nog andere dingen gedaan op Langkawi. We hebben een island hopping tour gedaan waarbij we verschillende eilandjes bezochten, eagles hebben gezien en hebben gezwommen in een zoetwater meer op een eiland in de zee.

Na Maleisië gingen we met de boot terug naar Thailand. Krabi om precies te zijn. Hier hadden we afgesproken met Manon (vriendinnetje van Jelske) en Willem (vriendje daar weer van). Krabi was niet heel erg bijzonder dus we besloten naar een eiland te gaan; Koh (betekent eiland) Phi Phi. Dit eiland staat bekend omdat het gebruikt is als de filmset voor “The Beach” met Leonardo DiCaprio. Het is een erg touristisch eiland waar genoeg te beleven valt. De avond dat we aankwamen werden we, na bij ons hostel ingechecked te hebben, direct geconfronteerd met de pyromanen van PhiPhi. Thaise locals die met vuur spelen voor geld. Spectaculaire shows waar je zelf ook nog aan kon deelnemen. Bij de onhandig ogende toeristen wordt eerst de nodige moed ingedronken waarna een deel zich waagt aan limbodansen onder een brandende stok door en springen door een brandende hoepel. Sommige (lees: Engelse meisjes) drinken zich iets teveel moed in, dit gaat ten koste van de toch al niet erg ontwikkelde motoriek en ongelukken zitten ineens niet meer in een klein hoekje. Met in ons achterhoofd dat Beverwijk wel erg ver was, vonden wij alles na één keertje proberen wel prima.

image

De volgende dag wakker geworden met een kleine kater, maar gelukkig nog wel het geheugen dat we de vorige avond een boot trip hadden geboekt. Dit hield in, rond het eiland varen, aapjes kijken, snorkelen, naar verschillende strandjes, enz. De stranden waren zoals je ze graag ziet; blauw met wit. Als mooie afsluiter nog naar de filmset van the beach. De boot wordt aan de andere kant van het eiland aangelegd. Zwemmende en klauterend over rotsen kom je dan uiteindelijk op het eiland. Je loopt door een tropische jungle en dan plots loop je een hagelwit strand op en het uitzicht is prachtig. Een kleine baai omringd door hoge rotsen. De keuze van de regisseur is goed te begrijpen.

image

Van Koh PhiPhi zijn we in één dag naar Koh Phangan gereisd. Boot-taxi-bus-taxi-boot-taxi. Deze tocht omdat we toch graag met Jelske haar verjaardag op koh Phangan wilden zijn.

Jelske haar verjaardag werd goed gevierd. We begonnen met een grote taart met 26 (!!!) kaarsjes en een versierde stoel. Na de taart namen we de jarige jop mee naar een Thaise kookcursus. We reden op de fiets naar de local market om daar onze ingredienten in te slaan. Daarna terug naar de keuken om als ware chefs alles klaar te maken. Het was een erg gezellige, leerzame, leuke maar vooral lekkere middag.

image

De verjaardag werd op het party strand afgesloten onder het genot van de welbekende buckets. De volgende dag hebben we over Koh Phangan rondgescheurd op scooters en ‘gestrandhopt’ want ja, dat doe ja als je op een eiland bent.

image

Na het eiland Phanang was het anderhalf uur varen naar Koh Tao. Dit mooie eiland staat bekend om de prachtige onderwaterwereld. Je kan hier ontzettend goedkoop je Padi (bewijs om te mogen duiken) halen en vandaar dat dit eiland vol zit met duikscholen. Dit was niet onze bedoeling dus wij gingen weer scooters huren om de stranden vanaf het land te bezoeken. Dit keer werd er niet gescheurd want Koh Tao is bergachtig en wegonderhoud kennen ze niet. Met gevaar voor eigen leven op bergachtige weggetjes (niet geasfalteerd) stijl naar beneden met gaten, hobbels en afgronden de strandjes bereikt. Bij één van de stranden zagen Willem en Arjen een mooie hoge rots in het midden van het water. Om zichzelf van de jongetjes te onderscheiden beklommen de mannen de rots via een vastgemaakt touw. Typisch Azië dat dit gewoon levensgevaarlijk is en wij niet verbaasd zouden zijn dat hier al menig rug gebroken was. Veilig de top bereikt was er geen weg terug en moest er gesprongen worden. De vriendinnetjes bezorgd beneden in het water met duikbril even checken of het wel diep genoeg was. Na een erg duidelijke instructie, een schietgebedje en een goeie afzet was het klusje geklaard. In het water plonzen gaat vanzelf.
Na duizenden verschillende soorten gekleurde visjes waren ook de meiden zeer tevreden. Na Koh Tao vertrokken we richting Bangkok om Manon en Willem op het vliegtuig te zetten (snik) en de volgende reiziger op te pikken.

image

Voordat Roos (zus van Arjen) in Bangkok aankwam, zijn we nog even naar Ayutthaya gegaan. De oude hoofdstad van Thailand en de eerste stad op aarde die de miljoen inwoners bereikte. Van deze grote stad was weinig meer over. In 1767 hebben de Birmezen deze stad vernietigd. Ze lieten niets heel van de stad, alles moest eraan geloven, zelfs tempels en buddahs. Sommige tempels zijn nooit gerenoveerd. Na een dagje kapotte tempels bewonderen in de brandende hitte was het weer tijd om terug te gaan naar Bangkok. Dit deden we overigens met de trein. 78 km voor maar 36 eurocent, het blijft verbazen.

image

Het was 7:30 uur en we waren onderweg naar Suvarnabhumi (internationale vliegveld in Bangkok). Wij wachten op Roos maar haar vlucht had versnelling opgelopen, iets met gunstige wind, en snel als ze is was ze allang door de douane heen en zat ze op ons te wachten. Een mooie hereniging en na vijf minuten leek het alsof broer en zus nooit bij elkaar weg waren geweest. Lekker gezellig dus. Bij ons hostel in Bangkok aangekomen toverde zuslief allemaal kadootjes tevoorschijn en vooral het blok kaas werd watertandend in ontvangste genomen. Diezelfde avond samen met vrienden het overheerlijk romige goud samen met komkommer en een lekkere fles wijn/bier opgepeuzeld. Daarna vertrokken we naar Khao San road. De drukke straat met een hoop nachtleven. Na een paar biertjes kwam er een vrouwtje langslopen die schorpioenen verkocht. Het ontging de verkoopster niet dat Arjen de schorpioen wel erg nieuwsgierig aan zat te staren en met sterke verkooptechnieken verkocht ze het gebraden beestje. Als een echte Hollander wilde hij waar voor zijn geld en pakte natuurlijk de grootste. De schorpioen smaakte uiteindelijk naar niets en was lastig weg te krijgen. We sloten onze avond af in de VIP area in een fancy club omdat dat kon. Na de club werd ook Roos erin geluisd (gekrekeld of gelarved). Ze nam een krekel en een soort van larve en zonder pardon slokte zij deze waarna de opmerking volgde: “wel oké”

image

Na een dag uitbrakken pakte we de nachttrein naar Chiang Mai. We vertrokken om 22:00 uur in een lange trein waar de bedden al voor ons waren opgemaakt. Na twee uurtjes rijden sliep dan ook bijna iedereen. Na 16 uur kwamen we in Chiang Mai aan. Jelske en Roos wilden beide erg graag wat met olifanten doen (beide hun lievelingsdier). Zolang het maar niet slecht was voor de olifant. Dus geen olifantenritjes, olifanten die schilderen of voetballen o.i.d. We boekten een dag als vrijwilliger bij Elephant Nature Park. Een park met 36 olifanten die gered zijn van mishandeling, zwaar fysiek werk of streetbegging. Wij mochten tegen een betaling een dagje deze prachtbeesten verzorgen en bewonderen.
We begonnen de dag met ontbijt. Niet voor ons maar voor de olifanten. Pompoen, watermeloen en banaan stonden er op het menu. Sommige olifanten kregen met schil, anderen (gebrek aan kauwkracht/kiezen) zonder schil. Gulzig slokten ze alles op. Na het ontbijt liepen we over de grote groene weide waar de olifanten lekker hun gang kunnen gaan. Toen we over de weide terugliepen kwamen we Jokia en Mae Perm tegen. Jokia is door hard werken blind geraakt (als de olifant niet meer wil werken wordt er met een katapult op de ogen geschoten). Nadat ze was gered en in het park terecht kwam nam Mae Perm haar onder haar hoede en leidde haar overal heen. Ze waren al 15 jaar beste vriendjes en deden alles samen.
In de middag was het tijd voor onze eigen lunch; goed verzorgd, vegetarisch en erg lekker. Na de lunch was het baddertijd. Je kreeg een emmer en de olifanten lieten zich wassen. Nadat we ze gewassen hadden gingen ze helemaal de rivier in en genoten ze heerlijk van hun”gewichtsloosheid”.
Na een dag vol leerzame en vooral leuke dingen nog een shocking film gezien over wat er achter bijvoorbeeld een olifantenritje zit. Je ziet hoe een kleine olifant onderdanig aan zijn mahout (eigenaar) wordt gemaakt. De meest gruwelijke marteltechnieken komen van pas, dat alles om toeristen rond te rijden. Een mooie bewustwording en eigenlijk zou iedereen die Thailand bezoekt hier langs moeten gaan.

image

Na een emotievolbezoek aan de olifanten vertrokken we van Chiang Mai in een volgepakte minivan naar Pai. De weg erheen was slingerig te noemen. Halvewege stopte we om te pauzeren. Tijdens onze pauze kwam er een busje vanuit de andere richting (waar wij zegmaar nog heen moesten), de deuren gingen open en vier aziaten kwamen er letterlijk kotsend uit. Lekker hoopvol. Het tweede gedeelte was inderdaad nog veel slechter maar we hebben het uiteindelijk gered zonder onszelf te versieren met het eerder genomen ontbijt.

Pai is een heel relaxed hippiestadje met leuke barretjes, theehuisjes en restaurantjes in jungleachtig gebied. Hier besloten we dan ook een jungletrekking te doen. Het is ook pas een echte als je er overnacht. Dus wij gingen twee dagen en één nacht de jungle in samen met onze gids Pat. Een hele lieve man die zo’n beetje alles van de jungle wist omdat hij er zelf was opgegroeid. Plantjes, krekeltjes, diertjes; hij kon het allemaal bij naam noemen en waar het goed voor was. Als ware berggeiten beklommen we te steile hellingen. Het zweet stroomde de porieën uit en omdat dit bij iedereen gebeurde was er ook geen schaamte meer. Na vier uur zweten kwamen we aan bij een afgelegen jungledorpje en daar stond een mooie, zelfgemaakte bamboohut voor ons klaar waar de biggetjes en kipjes vrolijk omheen scharrelde. De timing was perfect want tijdens onze aankomst werd de kraan opengezet. Een lekkere tropische regenbui en voor je het wist liepen er kleine beekjes door het dorp. ‘s Avonds werd er in de bamboohut gekookt op vuur. Een overheerlijke maaltijd werd ons voorgeschoteld met zelfgeteelde groente en rijst. Na dit maal ging iedereen moe maar voldaan naar bed. Dit bed bestond uit een heel dun matje op de bamboevloer. Onze grote Europese lijven waren hier niet echt op gebouwd en de volgende ochtend werden we wakker met hier en daar een pijntje. Na een goed ontbijt vervolgde we onze tocht. We zwaaide de kindertjes van het dorp uit en trokken weer de jungle in. Waar Pat ons de vorige dag vuur leerde maken met bamboo, werden er nu bambookopjes en touw gemaakt. Er werd ook weer verteld over eetbare plantjes. Roos probeerde dit natuurlijk ook maar moest dit bekopen met een zuur vertrokken gezicht en kon de cherrytomaat vormige groene bes niet binnenhouden. Na veel mieren, mooie jungle en steile hellingen bereikten we het eindpunt en zat het er alweer op.

image

Na nog een relaxdag in Pai is Roos deze ochtend weer vertrokken naar Bangkok om vanaf daar naar Nederland te vliegen.

En jawel, je hebt het weer gehaald tot het einde en je bent nu weer redelijk op de hoogte van onze gebeurtenissen. Nog twee maanden en dan komen we weer terug naar Nederland en dan lachen de frikandellen, kroketten en kaassoufles ons ook weer tegemoet.

Ajeto & liefs

About these ads

Een Reactie op “ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

  1. Wauw wat een verhaal!!thailand en maleisie!gaaf!!en wat een lief poesje!wat een dapper ventje dat hij dat allemaal heeft overleefd!leuk dat jullie bezoek hebben gehad en veel hebben ondernomen!jaa thailabd is echt heel goedkoop he?!daar kun je wel goed vertoeven!have fun!!xxx gerben en ik:)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s